Worthy Nonsense

Het allerlaatste slokje (20-06-2007 - 17:00u)

Het allerlaatste ‘jantar’ (21-06-2007 - 03:00u)

Que cena!

Al wekenlang hangen hier in Porto op elke hoek van de straat posters om de komst van ’s werelds beste DJ wereldkundig te maken. De laatste editie van het Britse DJ Magazine is de organisatoren, al dan niet met opzet, kennelijk even ontschoten. Maar gisteravond was het dan zover. “Het is ons een grote eer en een onbeschrijflijk genoegen om u te mogen aankondigen, etc etc.”

Verder niets bijzonders, u kunt er zich een voorstelling van maken. DJ Tiësto’s ’Elements of Life’-tour is in werkelijkheid niets meer dan een aaneenschakeling van oude hits, hits van anderen en remixen van hits van anderen, afgewisseld met het nodige pretentieuze geneuzel in de trant van ”Water is like the blood that runs through the veigns of the earth”. U pakt maar eens een kladpapiertje en kijkt maar wat er clichématig allemaal in u opkomt.

Veel interessanter was het decor, met op de achtergrond de rivier de Douro, de wijnhuizen met verlichte naamborden in Gaia, links en rechts de gevels van de eeuwenoude huizen aan de Ribeira, al dan niet voorzien van schotelantenne, en achter ons een zee van mensen op een licht hellende brede straat. Fantastisch! Nog fantastischer waren de vijftigers die vanachter hun slaapkamerramen vrolijk meedeinden op de muziek en de polonaise van melige bejaarden die nog even voor ons langs schoot. Ik wed dat de klachten over geluidsoverlast die gisteravond bij de Portugese politie zijn binnengekomen, op de vingers van één hand te tellen zijn.

Het kan veel mensen blijkbaar geen moer schelen of ik nu een maand in het buitenland zit of niet. Ik kan maandenlang dolenthousiast vertellen over mijn plannen voor een  reisje van een maand naar een stad die ik toevallig prachtig vind en waar ik bovendien helemaal niemand ken; mensen luisteren gewoon niet. Zo werd ik door mijn assistent-manager doodleuk ingeroosterd voor de tweede week dat ik in Porto zat en ben ik al twee keer gebeld door vrienden voor iets triviaals als een biertje. Tegelijkertijd vraag ik me dan af wie dan in vredesnaam wél mijn blog leest.

Wat de Nederlander wel bezighoudt, lees ik op verscheidene andere blogs. Zo wond een bezoeker van nieuwnieuws.nl zich op over het feit dat nu ook de paus al ‘zijn plasje had gedaan’ over Madeleine McCann. Ik moest hier zo vreselijk hard om lachen dat ik het meteen aan Pedro vertelde, aangezien hij zich ook mateloos ergert aan de manier waarop de ouders van Madeleine haar verdwijning uitbuiten in de media. Het mag dan ook geen verrassing heten dat uiteindelijk rioolblaadje De Telegraaf voor de ontknoping lijkt te mogen tekenen.

GTST lijkt haar dalende kijkcijfers te danken te hebben aan de nieuwe dagelijkse soap van de VVD, die horizontaal op Nederland 1 geprogrammeerd staat. Is de VVD een beetje marktgericht, dan houden zij deze soap nog even aan en gooien ze het op een akkoordje met Hans Laroes. Geenstijl houdt er zo haar eigen subtiele visie op na en toont een alleraardigst kiekje van een (gefotoshopte?) Rita Verdonk die Mark Rutte ongenadig hard van achteren pakt. Daar kan zelfs De Gouden Kooi nog een puntje aan zuigen.

Verder las ik nog iets over een recalcitrante moslima die weigert haar Boerka af te doen, omdat zij dat van het Grote Spaghettimonster nu eenmaal niet mag. Deze mevrouw had o.a. een baantje als lootjesverkoopster geweigerd, iets dat ze thuis via het internet had kunnen doen. De koran staat gokken niet toe, zoveel mag duidelijk zijn. Nu wil ik geen spelbreker zijn, maar volgens mij worden bijstandsuitkeringen betaald uit belastinggelden, waaronder dus de kansspelenbelasting die geïnd wordt bij loterijen en Holland Casino. Met andere woorden: hoe meer er gegokt wordt, hoe meer de overheid eraan verdient. De bijstand lijkt me voor deze vrouw dus ook geen optie.

Hoe dan ook, blogs zijn intrinsiek waardevol. En als u nu nog steeds aan het lezen bent, ben ik u daarvoor zeer erkentelijk. Bij deze. Dan ga ik nu de herhaling van mijn favoriete soap kijken, onder het genot van een restje hutspot en hachee.

Ik heb vandaag drie uur in de keuken gestaan om vlees te snijden, te stoven, aardappels te schillen, wortels te schrapen, uien te ontleden en uit te leggen waar ik nu in vredesnaammee bezig was. Uiteindelijk was men zeer onder de indruk van mijn Honig-kookkunsten en hebben we tijdens het avondeten gezamenlijk de voetbalwedstrijd Nederland-Portugal -21 gekeken. De wedstrijd was al een lust voor het oog, maar het fraaiste was toch wel het commentaar achteraf van de Portugese bondscoach, die de verloren wedstrijd wist te wijten aan de macht die Nederland heeft binnen de UEFA. Daar komt zelfs Van Gaal niet overheen.

“Kennelijk begrijpen de meeste politici niet wat momentum is. En wanneer ze echt kunnen laten zien waarom ze in het parlement zitten. […] Misschien kan Klink vandaag ook laten weten dat het debat van gisteren niet echt was…” [Radio.NL]

Toen ik gisteren thuiskwam van een paar daagjes Peniche, wilde ik mij via uitzendinggemist.nl even op de hoogte laten brengen van het resultaat van het spoeddebat orgaandonatie. BNN-voorzitter Drillich vatte een en ander met bovenstaand citaat uiteindelijk misschien nog wel het beste samen. Hiermee is de orgaandonatiehype dan na twee weken tot een definitief einde gebracht. Overigens hanteert men ook hier in Portugal al het nee, tenzij-systeem, iets waar we in Nederland ook écht naartoe moeten.

De druk neemt toe. Eerlijk gezegd had ik wat het weer betreft de eerste week net zo goed in Utrecht kunnen zitten. Maar inmiddels is er geen wolk meer te bekennen en sleurt de zon mij zowat naar buiten. Gelukkig is het theoriegedeelte van mijn bachelorwerkstuk zo goed als af en kan ik zonder gewetensnood een galãotje en een bolo de nata naar binnen werken aan de Ribeira.

Óf… een concert bezoeken. Nu hebben de goden mij de laatste dagen al enigszins bijgestaan bij het weerstaan van dit soort verleidingen. Zo was er een algemene staking toen ik naar Andrew Bird wilde, en hebben de Klaxons hun optreden in Casa da Música wegens ziekte van de zanger moeten afzeggen. Uiteindelijk kon ik dan gisteren alsnog, en dus met een schoon geweten, naar ‘Serralves em Festa’, een groot non-stop cultureel festival dat 40 uur duurde. Het geheel werd gehouden op het voormalige landgoed van een graaf, dat inmiddels in handen van de staat is en zich klaarblijkelijk prima leent voor dergelijke festiviteiten. Nou ja, overal valt wel een mouw aan te passen.

Zo brak de band The Clits een oude paardenstal af en maakte ‘ La La La Ressonance’ de tennisbaan onveilig. The Clits, bestaande uit de Portugese equivalenten afgeleiden van respectievelijk Karen O en Kevin Barnes, deden flink hun best om hun collega’s van Belas Artes te vermaken, en maakten er bij vlagen een Scissor Sistereske act van, met nummers als “Drag Queen, Where The Hell Have You Been” en door tegen alles wat los en vast zit op te rijden. Potentie heeft het zeker, maar u zult begrijpen dat de akoestiek het een en ander te wensen overliet.

Het laatste optreden dat we bezochten werd verzorgd door Mimi Goese (wat rijmt op ‘lazy’) en haar huistrompetter Ben Neill. Mimi Goese is zonder twijfel de grootste veganistische biologischdynamischeviergranenmueslireepkunstacademiehoer die ik ooit heb zien optreden. Deze dame, met de motoriek van Björk en een Fruit-Joybroek tot boven de navel, zong van de maan en de sterren, van everyone looks beautiful, de bossen, de meren, enfin, ik hoef zeker niet meer te zeggen dat ze ooit op een Moby-album heeft mogen figureren. Het resultaat was wel zo tenenkrommend dat ik haar ademloos bleef aanstaren en vergat dat het hier ’s nachts best wel afkoelt.

Enigszins bevangen door de kou, vertrokken we rond middernacht weer richting huis, alwaar de frituurpan redding bracht. Woensdag vertrek ik voor een vijf uur durende bustrip naar Peniche, om aldaar met mijn studiebegeleidster gezamenlijk tot de conclusie te komen dat ik maar beter aan het strand kan gaan liggen. Daarover later ongetwijfeld meer. En de onvermijdelijke stortvloed aan nieuwe foto’s vindt u vanaf hier.

Ik zal het u maar eerlijk bekennen: de afgelopen drie dagen is er van studeren bar weinig terechtgekomen. De hoofdoorzaak hiervan was de driedaagse audiëntie van Taco, een (ex-)studiegenoot, en zijn vriendin, hier in Palácio Pedro aan de Rua da Alegria (Vrolijkheidsstraat). 

Toen zij hier zaterdag aankwamen met immense rugzakken, vochtig zowel van binnen als van buiten, wachtte hen een warm onthaal met een maaltijd van Lombo de Porco en wijn, heel veel wijn. Nadat Pedro hen ook nog een bed aanbood in een lege kamer op de begane grond, waren ook zij verkocht. Later die avond ging het hele gezelschap nog naar de Passos Manuel, een licht zweverige, peperdure kijk-mij-nou-tent met overdreven veel lampen die weinig tot geen licht voortbrengen:

Voor de zondag waren de weersvoorspellingen niet al te best, wat ons mede deed besluiten de gehele dag door te brengen in het treintje naar Pocinho, dat grotendeels langs de Douro-rivier rijdt. Op de hellingen langs deze rivier groeien de druiven van alle bekende Porthuizen als Sandeman, Taylor’s en Fonseca. Een prachtig gezicht, en naarmate we de Spaanse grens naderden, werd het weer er ook nog eens een stuk beter op.

Gisteren was er het logische vervolg van onze tocht langs de wijnranken van de Dourovallei: een bezoek aan de wijnkelders van Vila Nova de Gaia, hier aan de overkant van de rivier, alwaar we ons temidden van een groep te zware Engelse en Amerikaanse vijftigers lieten voorlichten over het unieke bereidingsproces van de portwijn. De vrouwelijke gids, die verdacht veel op Ushi leek, had net een uurtje aan de lader gezeten en bleek zelfs om kwart over vier ’s middags nog te beschikken over een onvervalste glimlach en een hele serie veel te vaak gemaakte, überflauwe grappen, afgewisseld met gewiekste verkooptechnieken die aantoonbaar effect sorteerden, zo bleek achteraf.

Ik wil het wel even kort voor u samenvatten: We onderscheiden voor het gemak even vier soorten: De witte port, de Ruby’s (rode port), de Tawny’s en de Vintage port. De witte port is lekker voor ’s zomers op het terras of vóór het eten. De Ruby’s moet u niet hebben. Veel te zoet, te jong, te donker; die geeft u maar cadeau aan uw tante als ze vijftig wordt. U moet dus de Tawny’s hebben, en dan het liefst die van een jaar of 20 oud. Dat betekent overigens dat er in de fles wijn zit van gemiddeld 20 jaar oud, aangezien die wijnmeneren zich gedurende het laagseizoen nogal vervelen en nieuwe wijn bij de oude gooien. Nou vooruit, dat heeft ook een reden, want die oude oxideert na een jaar of zes nèt iets te veel om nog te kunnen wegslikken, dus er moet telkens weer nieuw, zoeter en donkerder spul bij. Dan is er nog de Vintage port, die alleen in de uitzonderlijk goede wijnjaren wordt geproduceerd. Maar goed, die kunt u niet betalen en bovendien moet u dan veel te lang wachten eer u hem kunt drinken, en dat geduld heeft u niet.

Tot zover. Nieuwe foto’s vanaf hier.

O ja, morgen treedt Andrew Bird op in het Gil Vicente-theater in Coimbra. Een fantastische reden om ‘mijn’ oude stad weer eens te bezoeken! Tevens is er morgen een Greve Geral, getuige de posters die overal worden aangeplakt en per omroepwagen van toelichting worden voorzien. Een algemene staking dus, die mij ervan weerhoudt morgen de trein naar Coimbra te pakken. Voor straf een hele dag huiswerk. Het is weer eens niet anders.

Ha pouco tempo, durante uma aula de Postcolonial Theory, houve uma mulher a dizer que tinha vergonha de compatriotas, quando está de férias no estrangeiro. Trazem sempre a comida holandesa e só se entendem com outros holandeses. Ao mesmo tempo não se consideram 100% holandeses durante as férias, o que lhes permite criticar a Holanda durante esse período. Essa mulher, quando estava a dizer estas coisas, não percebeu que era uma deles. Pronto. Agora vou fazer a mesma coisa.

Ik kan me nog herinneren dat ik in Portugal tijdens het hele dominomusverhaal. Deze keer heeft Maurice de Hond een peiling gehouden, waaruit blijkt dat 48% van de Nederlanders vindt dat het die vrouw haar eigen schuld was. U weet wel, die vrouw die gemolesteerd werd door Bokito. Hier, vanuit Porto, begin ik mij af te vragen wanneer de eerste Bokito’s ingeschreven worden bij de burgerlijke stand.

Gisteren heb ik pindakaas gekocht in de supermarkt. Dat heet hier overigens gewoon pindakaas met in het klein de vertaling creme de amendoim eronder. Leid hieruit overigens niet af dat ik Nederland al mis, hoor! Hier geen nieuws over Bokito’s of equivalenten daarvan, maar elk uur opnieuw de aankondiging van het grote kersenfeest in Porto. Gratis toegang! Komt allen proeven!

Eergisteren ben ik naar de Ribeira (de boulevard, zeg maar) geweest om een galão te drinken en die prachtige brug zowel per metro als te voet over te steken. Té mooi gewoon. Foto’s in het Mei-album, in lage resolutie deze keer. Ook mijn laptop had het er moeilijk mee.

U ziet het. Het ordinaire reisblog is een feit. Vanaf nu tot over ongeveer een maand alleen nog maar foto’s van mooie uitzichten, barbecues in de zon, drinkende studenten, etcetera. En vooral heeeele lange verhalen!

Afgelopen weekend heb ik op de valreep vanuit Nederland nog een kamer kunnen regelen in Porto. Op internet las ik een advertentie van een man die een oud huis had gekocht en aan het opknappen was. Om in de tussentijd de rekeningen te kunnen blijven betalen, verhuurt hij een aantal kamers en hij maakte er geen enkel probleem van dat ik maar een maand zou blijven.

Zondag heb ik de man nog gemaild dat ik de volgende dat nog zou komen, maar die mail had hij niet meer gelezen. Dus maandagmorgen op Schiphol heb ik hem nog maar even gebeld. Geregeld! Hij moest alleen wel werken tot zes uur, dus ik moest maar even op het vliegveld van Porto blijven wachten.

Eenmaal in Porto aangekomen, kreeg ik een sms’je van deze Pedro. Ik zou maar vanaf de luchthaven de metro naar Casa da Música nemen en daar vragen naar de apotheek aan de Boa Vista-rotonde. Enfin, om half zes stond ik voor zijn neus en hij leek me meteen al een aardige vent. Om zes uur kon ik met hem en Nuno (een (?) vriend) meerijden naar het huis. Ondertussen herkende ik weer een aantal plekken in de stad van die paar tripjes die ik tijdens mijn verblijf in Coimbra had gemaakt.

Het huis is groot! Alleen mijn kamer was nog net af… Een lege ruimte van zo’n dertig vierkante meter plus nog een badkamer met ultramoderne douche, toilet met pneumatische deksels en een wastafel die rust op een vurenhouten werkbankje. “Ja, we wisten niet zeker of je wel zou komen.”

In allerijl werden er uit het hele huis (driehonderdzeventig vierkante meter) allerlei Lidl-bouwpakketjes tevoorschijn getoverd die later die avond mijn bed, badkamermeubel en pleeborstelhouder zouden worden. Pedro, Nuno en nieuwbakken huisgenoot Rodrigo werkten zich danig in het zweet en bij gebrek aan meer dan één schroevendraaier voelde ik me vrij nutteloos. Gelukkig was daar nog de ladenkast, die ik mezelf als soloproject heb toegeëigend.

Om negen uur was er avondeten. Een ovenschotel van een Noorse vis waarvan ik de naam alweer vergeten ben, met tomaatjes, uien en natuurlijk koriander. Allemaal uit eigen quintal! Rodrigo was gisteren net toevallig naar Lisboa geweest en had daar voor het eerst in zijn leven de befaamde Pasteis de Belem® gekocht. Die kregen we als dessert. Tijdens het eten heb ik nog een foto gemaakt met mijn telefoon, waar ook Pedro, Nuno en Rodrigo opstaan, maar ik ben het snoertje tussen mijn telefoon en mijn laptop vergeten… Probleem opgelost:

Vlnr: Nuno, Rodrigo en Pedro

Na het eten werd ik aan nog twee huisgenoten voorgesteld. Nil, een tweejarige puberale Duitse herder met nog maar één oog en Tosca, een ’smosterig’ klein mormel, achtergelaten door een circus. Daarnaast wonen hier op dit moment nog twee Braziliaanse meisjes en een eveneens Braziliaanse jongen. Pedro en Nuno wonen hier zelf niet, maar eten hier wel altijd.

Vannacht om een uurtje of één was mijn kamer dan eindelijk helemaal aan kant. Vergeleken met mijn kamer in Coimbra destijds is dit het Hilton! Had ik al gezegd dat ik een doucheradio heb en massagekoppen in de douche en een uitzicht! Ooh… Vanmiddag ga ik de omgeving eens verkennen. En Rodrigo vroeg of ik vanavond meeging naar een barbecue… Ik moest in quarantaine verdorie!

Meer foto’s vanaf hier. Soms weigert mijn fotoalbum even, maar druk met de rechtermuisknop op de foto die zich niet laat zien en klik op ‘afbeelding weergeven’. Doet wonderen.