Worthy Nonsense

Als ik even niet de tijd kan vinden om 1 à 2 keer per week een volwaardig stukje te schrijven, ga ik lukraak commentaar leveren op nieuwsberichten. En waarom zou ik ook de moeite doen om geheel tegen de tijdgeest in een poging tot diepgravende jour- danwel hoernalistiek te wagen?

Vandaag verscheen een bericht op Nu.nl, dat mij mijn mening aangaande het recht op vereniging op bepaalde punten drastisch heeft doen heroverwegen. Waar zijn we in ’s hemelsnaam mee bezig, dames? Civil libertarianism is hier niet voor uitgevonden, maar dat krijg je met de dubbele betekenis van het woord burgerlijk. Zie hier de rampzalige gevolgen.

(Mocht u zich overigens afvragen waar al deze bitterheid vandaan komt, voor mijn verjaardag een week geleden kreeg ik dit fantastische NES-spelletje. Maar hij doet het niet.)

Parabéns ao meu blog
Nesta data querida
Muitas felicidades
Muitos anos de vida!

Hoje é dia de festa
Cantam as nossas almas
Para os meus Worthy Nonsense
Uma salva de palmas!

Tenha tudo de bom
Do que a vida contém
Tenha muitos leitores
E amigos também

Dit blog bestaat vandaag op de kop af 1 jaar! Is het niet geweldig? De voltallige redactie zit zich op dit moment tegoed te doen aan de laatste restanten speculaasbrokken, gevulde speculaas en speculaaskoekjes die bij de C1000 voor €0,69 per stuk te koop zijn. Zo begon het op 7 december 2006 en 97 posts later zit ik op een totaal van zo’n 8500 bezoekers. Ik had graag op 10.000 gezeten, maar dat vond u blijkbaar iets te veel van het goede.

Elke toekomstige blogpost betreft uiteraard slechts een herhaling van zetten, te beginnen bij het binnenhalen van deze jongen.

“At Nick vannach’ um twaalf uur jeurig is, dan mot Harrie van ‘m freestyle’n.” “Is dat wat de jonge leu teengswoordigs doot op de groond, ie-j wet wal? (jumpen, red.)” “Nèèh, Harrie mot zoo met de mond van dee gekke geluud’n maak’n (beatboxen, red.) en dan rapp’n.”

Zomaar een conversatie uit zovelen, gisteren tijdens de verjaardag van mijn moeder. Verder werd ik erop gewezen dat die Mitterand er de laatste jaren in Frankrijk wel een potje van heeft gemaakt… EN… dat Sonja Bakker nu daadwerkelijk de norm is geworden:

Nou ja, bij mijn tantes welteverstaan. Mijn ooms leiden nog steeds een SAS-leven.

Morgen vertrek ik met mijn koffer en digitale camera naar Utrecht, alwaar ik een weekend ga spenderen aan inpakken en overdreven afscheidsdrankjes. Maandag vertrek ik dan eindelijk voor een maand naar Porto, om zonder enige vorm van verleiding in algehele quarantaine aan mijn bachelorscriptie te kunnen werken. *suspiro enorme* Spoedig zult u vernemen hoe het écht werkt.

Bij deze een welgemeend dankuwel voor de gezellige avond gisteren in De Bastaard, voor de opkomst, voor de cadeautjes, voor de frikandel speciaal, voor de gesprekjes, voor de plastic zak, en nog eens voor alles bij elkaar. Het deed mij deugd te zien dat er duchtig gesocialized werd onder voorheen volslagen onbekenden Ook de fysieke overblijfselen van deze avond, mijn eigen brakke lijf daargelaten, mogen er wezen:

Ziet u? Ze staan er allemaal op. Links naast de tv; een prominentere plek heb ik niet, zoals u weet. Voor nog meer foto’s verwijs ik u naar mijn fotoalbum.

>>Triiing triiing<< (of eigenlijk Sunken van Protokoll)

- “Dag Wendy, hoe is het? Is het nog gelukt met je amuse op het werk?”

- “Nou, ik heb toch maar een andere gemaakt. Maar ik bel eigenlijk om iets anders. Wat wil je maandag op je verjaardag als cadeau?”

Terwijl ik aan mijn bureau zit kijk ik eens om me heen. Het valt op dat overal wel iets staat/ligt of is blijven staan/liggen, totdat mijn oog valt op de lege plek links naast te tv.

- “Ik wil eigenlijk wel iets voor op mijn kamer, om de lege plek op te vullen waar de kerstboom heeft gestaan.”

- “Oh… Okay.”

Na de nodige koetjes, kalfjes en gamba’s kwam het gesprek met mijn zusje definitief ten einde. Na een kleine week wachten, was dan eindelijk de dag aangebroken dat ik ook door George W, Oprah en Arnold volwassen word geacht. Verjaardagen zijn eigenlijk altijd hetzelfde, zij het dat het moment van cadeatjes in ontvangst nemen door de jaren heen is verschoven van 7.00u naar een uurtje of zes later. Vervuld van nieuwsgierigheid open ik het cadeautje van mijn zusje. Aan de afmetingen te zien kon het zowaar een mooie vaas zijn, of een uitklapbaar oudchinees kamerscherm… enfin. Het was dus een… (klik!)

Kudos voor mijn zusje, want ik had dit cadeautje een maand of wat terug wel degelijk genoemd! Toch heb ik gemeend een en ander wat te moeten opsieren, opdat het toch niet misstaat naast mijn tv: (klikkerdeklikklik!)