Worthy Nonsense

Acht dagen turbovakantie is niet bepaald bevorderlijk voor het lichaam, maar des te meer interessant voor de geest, omdat de eerste vijf en de laatste drie werkelijk in niets op elkaar leken. Mooi weer, kutweer, musea en andersoortige obsceniteiten…

(uitleg hierna…)

Nog even een kort schrijven voordat ik mij overgeef aan alweer een verslaving, te weten die van vliegtickets en luchthavens. De vorige verslaving is bij de drieëntwintigste aflevering abrupt beëindigd middels een ternauwernood voorkomen apocalyps. Ik vrees dat bij deze nieuwe eveneens geldt dat slechts een soortgelijk voorval mij ervan af kan brengen.

Bestemming: Comunidad de Madrid

Totale reisduur: 5 dagen

Reden: bovengenoemde verslaving, hondenweer in land van herkomst, sociale cohesie op microniveau.

Karen Walker zou trots op me zijn geweest. I had someone fired! Gisteravond haalde ik het in mijn botte hoofd om nog even een vieze vork in de spoelkeuken te droppen, terwijl de afwasser al zo goed als klaar was met schoonmaken. Hij blafte me nog wat na, waarop ik hem vroeg wat zijn probleem was. Die uitspraak werd uiteraard onmiddelijk vakkundig omgedraaid en tegen me gebruikt: “Wat probleem, heb jij probleem?” Mijn op Achterhoekse leest gestoelde arbeitsethos gebood mij hem te wijzen op het feit dat hij nog in zijn proeftijd zat. Slechts een kort bezoekje van mijn kant aan de manager was genoeg om hem ook daaruit te bevrijden.

Even later verscheen Mo in zijn vrijetijdskleding bij de uitgang, alwaar ik nog even hartelijk werd aangestoten en vriendelijk werd bespuugd. Nog een laatste groet (iets met vriendjes bovenaan de trap) en weg was hij. Een emotioneel afscheid… Dit hele voorval, samen met een scala aan zeurende gasten en een frituur die het liet afweten, bleek voldoende voor alweer een avond flink napimpelen.

Thuis aangekomen, inmiddels volledig overtuigd van de slechtheid van de mens, hing er een briefje op mijn deur:

Krijn, beste jongen, ik ken je nog niet, maar je bent van harte welkom. En mocht je nog om een baantje verlegen zitten...

In de commotie rond het statenlid Yildirim, ongewenst gekozen als senator voor de SP, wil ik de partij even attenderen op een artikel van ruim twee jaar geleden over een overheidsfolder voor de Europese grondwet.

De SP uitte destijds felle kritiek op wat men afdeed als een reclamefolder voor de grondwet. Hoewel ik weinig op had met de manier waarop de SP, waarvan ik nu al ruim 5 jaar lid ben, een Nee-campagne aan het voeren was, stuurde ook ik braaf het foldertje terug aan het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Even afgezien van de populistische terminologie van Europese superstaat en Poolse invasies, meende ik namelijk wel degelijk een omfloerste marketingtruc van de regering te kunnen ontwaren. De actie werd een groot succes.

Nu twee jaar en 16 zetels later, plukt mijn partij de vruchten van haar succes. De partij is jarenlang onder strakke leiding en door een bulklading aan lokaal actieve partijleden geworden verworden tot wat het nu is: een achterban die nu iets wil terugzien voor jarenlange inzet en een partijbestuur dat de grootst mogelijke moeite heeft deze mensen in het gareel te houden.

Terug naar die grondwetfolder. De SP heeft zelf ook een pamflet: de Tribune, voorheen de naam van het partijblad van verschillende Communistische bewegingen, maar die tijd is het blad voorbij. Elke Elseviereske gelijkenis met het Maoïsme zal ik te vuur en te zwaard bestrijden. Echter, nu lijkt ook het SP-pamflet niets meer dan een reclamefolder met halve waarheden. Een kritisch stuk over de kwestie Yildirim door hoofdredacteur Elma Verhey werd niet geplaatst en Verhey is voorlopig geschorst! Na een storm van kritiek plaatste SP.nl nog een korte ‘uitleg‘, maar het doorgaans zeer actuele en kritische Janmarijnissen.nl zwijgt in alle talen.

Mijn Tribune van Juli gaat in ieder geval Linea Recta terug naar het SP-politbureau, en totdat de kwestie netjes is opgelost, zal ook ik niet schromen voor welke vorm van Elsevierretoriek dan ook.

Bovenstaande quote is uiteindelijk de titel geworden van mijn bachelorwerkstuk. Vorige week al een fragmentje, nu de beoordeling:

Eigenlijk ben ik best wel trots, tot op het misplaatst arrogante af. En wat ging het snel, wat ging het snel. En dan mag het nu zomer worden. Ik wacht…

Update: ik wacht nog steeds…

*Omar Nelson Bradley, general norte-americano, 1893 – 1981

Yes! Ik heb een nieuwe verslaving! In een poging het gat op te vullen dat is ontstaan na de season finale van Lost (nieuwe afleveringen pas in februari 2008!), kwam ik terecht bij Heroes. Inmiddels, na acht afleveringen, kan ik met gepaste trots meedelen dat mijn verslaving daadwerkelijk een feit is. En men zegt altijd dat dat de eerste stap is…

Mijn trots heeft ook wel enigszins te maken met het feit dat ik er nog immer in slaag aan Grey’s Anatomy te ontkomen. In Heroes gaat het om stoere mannen en vrouwen die ontdekken dat ze gaves bezitten die een nieuwe fase in de evolutie inluiden. De één kan vliegen, de ander gedachtes lezen en weer een ander kan zichzelf teleporteren. Verder is er drugsverslaafde Isaac, die, weliswaar slechts na een spuitje heroïne, schilderijen maakt van toekomstige gebeurtenissen aan de hand waarvan de overige ‘helden’ de wereld moeten gaan redden van een nucleaire aanslag.

Peter Petrelli, die alle gaven van andere helden bezit, maar slechts wanneer hij bij ze in de buurt is.

Eén ding moet ik wel kwijt. De trailer is simpelweg zum kotzen! Amerikanocentrisme ten top! “Ordinary people across the globe discovered extraordinary abilities”… Ik zal u vertellen, de teller staat nu op één Japanner, één man uit India en negen Amerikanen. “Tonight their destinies will unite them to save the cheerleader and save the world.” Jawel, want een nucleaire ramp in New York betekent onherroepelijk het einde van de wereld. En dan nog iets: telkens als we scènes zien die zich in India afspelen, horen we trommels op de achtergrond. Alsof men in de onbeschaafde Oriënt niets beters te doen heeft/niets anders kan dan de godganse dag op trommels slaan. Edward Said, zeg er wat van!

Fijn zo. Met een opgelucht gevoel en een gezuiverd geweten ga ik snel verder naar aflevering 9!

Hij is af. Dat wil zeggen: de voorlopige versie is af en die ga ik morgen bespreken met mijn begeleidster, die meteen mijn cijfer zal bepalen. Daarna zal ik wellicht naar alle waarschijnlijkheid nog een dag bezig zijn met het verbeteren van zinsstructuren, het vinden van andere woorden voor termen waarvan ik de oorspronkelijke Nederlandse/Engelse variant alweer vergeten was, etcetera…

Hier alvast een fragment:

‘lado guarnecido’

Esta metáfora também pertence ao domínio de guerra. ‘Guarnecido’, neste contexto, quer dizer ‘reforçado’. Em neerlandês, a tradução de ‘guarnecido’ seria ‘versterkt’, uma palavra que se também aplica a outros domínios. Para conseguir uma tradução desta metáfora sem abandonar o campo semântico de guerra, temos que inventar uma outra solução. ‘Lado’ em neerlandês é ‘zijde’ ou ‘kant’, mas no domínio de guerra existe uma outra palavra: ‘flank’. Se então traduzimos ‘lado guarnecido’ como ‘versterkte flank’, conseguimos uma tradução mais ou menos à letra, sem abandonar o campo semântico.

Voor een ieder die zich begeeft op het pad van de zweverigheid en heeft moeten constateren dat zelfs een avondje wikipediaen niet meer voldoet in de constante behoefte aan nieuwe kennis, oude kennis en andere waardevolle nonsense: hier een link verwijsbriefje. Zelfs de meest desperate zweefkees zal terstond genezen.

Alain, vanaf heden sta je ook in mijn blogroll, bovenaan (want beginnende met een A) en met eervolle vermelding. Wanneer gaan we weer eens dalmutiën?

Voor wie de ratio angstvallig blijft wantrouwen: de redactie van WorthyNonsense zal nimmer rusten!