Worthy Nonsense

Ik zal het u maar eerlijk bekennen: de afgelopen drie dagen is er van studeren bar weinig terechtgekomen. De hoofdoorzaak hiervan was de driedaagse audiëntie van Taco, een (ex-)studiegenoot, en zijn vriendin, hier in Palácio Pedro aan de Rua da Alegria (Vrolijkheidsstraat). 

Toen zij hier zaterdag aankwamen met immense rugzakken, vochtig zowel van binnen als van buiten, wachtte hen een warm onthaal met een maaltijd van Lombo de Porco en wijn, heel veel wijn. Nadat Pedro hen ook nog een bed aanbood in een lege kamer op de begane grond, waren ook zij verkocht. Later die avond ging het hele gezelschap nog naar de Passos Manuel, een licht zweverige, peperdure kijk-mij-nou-tent met overdreven veel lampen die weinig tot geen licht voortbrengen:

Voor de zondag waren de weersvoorspellingen niet al te best, wat ons mede deed besluiten de gehele dag door te brengen in het treintje naar Pocinho, dat grotendeels langs de Douro-rivier rijdt. Op de hellingen langs deze rivier groeien de druiven van alle bekende Porthuizen als Sandeman, Taylor’s en Fonseca. Een prachtig gezicht, en naarmate we de Spaanse grens naderden, werd het weer er ook nog eens een stuk beter op.

Gisteren was er het logische vervolg van onze tocht langs de wijnranken van de Dourovallei: een bezoek aan de wijnkelders van Vila Nova de Gaia, hier aan de overkant van de rivier, alwaar we ons temidden van een groep te zware Engelse en Amerikaanse vijftigers lieten voorlichten over het unieke bereidingsproces van de portwijn. De vrouwelijke gids, die verdacht veel op Ushi leek, had net een uurtje aan de lader gezeten en bleek zelfs om kwart over vier ’s middags nog te beschikken over een onvervalste glimlach en een hele serie veel te vaak gemaakte, überflauwe grappen, afgewisseld met gewiekste verkooptechnieken die aantoonbaar effect sorteerden, zo bleek achteraf.

Ik wil het wel even kort voor u samenvatten: We onderscheiden voor het gemak even vier soorten: De witte port, de Ruby’s (rode port), de Tawny’s en de Vintage port. De witte port is lekker voor ’s zomers op het terras of vóór het eten. De Ruby’s moet u niet hebben. Veel te zoet, te jong, te donker; die geeft u maar cadeau aan uw tante als ze vijftig wordt. U moet dus de Tawny’s hebben, en dan het liefst die van een jaar of 20 oud. Dat betekent overigens dat er in de fles wijn zit van gemiddeld 20 jaar oud, aangezien die wijnmeneren zich gedurende het laagseizoen nogal vervelen en nieuwe wijn bij de oude gooien. Nou vooruit, dat heeft ook een reden, want die oude oxideert na een jaar of zes nèt iets te veel om nog te kunnen wegslikken, dus er moet telkens weer nieuw, zoeter en donkerder spul bij. Dan is er nog de Vintage port, die alleen in de uitzonderlijk goede wijnjaren wordt geproduceerd. Maar goed, die kunt u niet betalen en bovendien moet u dan veel te lang wachten eer u hem kunt drinken, en dat geduld heeft u niet.

Tot zover. Nieuwe foto’s vanaf hier.

O ja, morgen treedt Andrew Bird op in het Gil Vicente-theater in Coimbra. Een fantastische reden om ‘mijn’ oude stad weer eens te bezoeken! Tevens is er morgen een Greve Geral, getuige de posters die overal worden aangeplakt en per omroepwagen van toelichting worden voorzien. Een algemene staking dus, die mij ervan weerhoudt morgen de trein naar Coimbra te pakken. Voor straf een hele dag huiswerk. Het is weer eens niet anders.